Tek tek kelimeleri biriktiriyorum avcumda ve bir cümle olacak kadar birikiyorlar sonunda. Yan yana gelecek şekilde yerleştiriyorum onları, yan yana gelen kelimeler birbirlerinden habersiz ama bir o kadar şaşkın, heyecanlı...
Sessizliği bozuyorlar ve hepsi kendini duyurmak için çığlıklar atıyorlar, bir olamıyorlar- anlamıyorlar...!
Sonra bağlayıcı olan noktayı koyuyorum ve o an bir huzur bir durgunluk yaşanıyor. Kelimeler birbirlerine tebessüm ediyor, her kelime yanındakini kucaklıyor, cümle olmanın mutluluğunu yaşıyorlar...
Kalem ile kağıtın buluşmasına şahit oluyor kelimeler ve oluşturdukları cümleler. Ve bekliyorlar bu buluşmadan ortaya çıkan eseri okuyacak gözleri, okuyan gözlerin avucunda biriktirdikleri kelimelerin oluşturacağı cümleleri...
Bu nedenle her yazılan değerli her okuyan göz şanslıdır, yazanların kalemleri
susmasın, okuyanların gözleri bozulmasın inşallaah
alıntı
